Sprawdzanie impozycji oraz wydruk próbny
W tym artykule poznasz przykładowy workflow impozycyjny, który wspiera generowanie wydruków próbnych. Dzięki temu możemy zweryfikować rezultaty ustawionej impozycji i zminimalizować jej błędy.
- Podobne tematy:
Rozwiązanie
Oprócz głównych modułów do impozycji oraz geometrii strony, system PuzzleFlow wprowadził kilka narzędzi pomocnych w stworzeniu wydruku próbnego. Szczególnie dwa moduły są tu bardzo przydatne. BoxImposer zaznacza strefy strony (MediaBox, CropBox, BleedBox, TrimBox oraz ArtBox). Drugi, TwoSidePreview umożliwia weryfikację rezultatu impozycji poprzez jednoczesny podgląd obu stron arkusza.
Czego potrzebujesz:
Wybór odpowiednich modułów zależy od specyfiki każdej produkcji. Aby zbudować workflow do sprawdzenia impozycji możesz potrzebować (oprócz modułów HotFolder/Input czy Output) takich modułów jak:
Workflow
Stworzenie wydruku próbnego jest bardzo proste. W tym celu umieszczamy moduł BoxImposer pomiędzy moduły obsługujące geometrię stron (BoxResizer, PageScaler, PageOrienter lub inne) a moduł Impozycja w naszym workflow. BoxImposer rysuje prostokątne znaczniki dookoła obiektów na stronach dokumentów. Ciekawą własnością jest opcja rysowania każdego zestawu znaczników innym rodzajem linii, koloru spotowego czy też umieszczenie go w innej warstwie (PDF 1.5).
Jeśli używamy dwustronnego szablonu możemy także dodać moduł TwoSidePreview po części impozycyjnej oraz modułu Resampler czy ImageCompressor aby zlecić zmniejszenie rozmiaru plików wyjściowych.
Naszym celem jednak jest tu osiągnięcie dwóch rodzajów plików wyjściowych: dla proofera oraz dla RIPa. W celu sprawdzenia impozycji potrzebujemy niskiej rozdzielczości ale końcowy wydruk wymaga wysokiej jakości i żadnych dodatkowych warstw. Także koloy spotowe dodane przez BoxImposer powinny być usunięte. Jak to wszystko osiągnąć?
Bardzo łatwo jest stworzyć dwa workflowy – jeden dla proffera a jeden dla RIPa. Tutaj pokazujemy sprytniejszą drogę, która nie impozycjonuje dokumentów dwa razy.
Po pierwsze, rozdzielmy nasz workflow na trzy kolejki.
Pierwsza kolejka impozycjonuje dokumenty ze znacznikami geometrii strony. BoxImposer działa na stronach z poprawną geometrią. Druga kolejka pobiera pliki wyjściowe z pierwszej i generuje wydruk próbny (zmniejsza rozdzielczość obrazów itp.). Trzecia także pobiera pliki z pierwszej, usuwa dodatkowe znaczniki warstw i wysyła zatwierdzoną pracę do urządzenia RIP.
Głównym celem jest utrzymanie pracy dopóki wydruk próbny nie zostanie zaakceptowany. Ten sam dokument będzie użyty do stworzenia wydruku próbnego i końcowego. Kolejka do wydruku próbnego nie usuwa kompletnej pracy. Kolejka do RIPa przechowuje domyślnie wszystkie prace. Po zaakceptowaniu wydruku próbnego po prostu wznawiamy pracę trzymaną na początku trzeciej kolejki.
Przyjrzyjmy się teraz szczegółom konfiguracyjnym naszego workflow. Moduł BoxImposer domyślnie jest ustawiony tak, aby rysować znaczniki dookoła MediaBox, CropBox, BleedBox oraz TrimBox. Znaczniki są także zdefiniowane przez odpowiednie kolory spotowe, które mają te same nazwy co obiekty. Podobnie też style linii wraz z kolorem są ustawione domyślnie dla odpowiednich znaczników.
Moduł LayerManager korzysta z wartości pola Opis, więc dla uproszczenia użyjmy krótkiej nazwy. W drugiej kolejce moduł Resampler redukuje obrazy o rozdzielczości 150dpi lub wyższej na 72dpi w danych bitmapy.
W większości przypadków ustawienia modułu TwoSidePreview nie wymagają dodatkowej konfiguracji. Możemy jednak dostosować przezroczystość strony przedniej oraz tylniej, styl pracy i zasady łączenia.
Nie tylko moduł BoxImposer generuje warstwy. Wszystkie znaczniki impozycyjne są umiejscowione domyślnie w dodatkowych warstwach. Dodatkowo, dokument wejściowy może zawierać swoje własne, zdefiniowane warstwy. Taka opcja jest możliwa począwszy od wersji PDF 1.5. Starsze maszyny są również w stanie rozpoznać i wydrukować wszystkie warstwy, gdyż odpowiednie znaczniki traktują jakby były po prostu na jednej warstwie. Dodatkowo możemy się też posłużyć modułem LayerManager.
Moduł LayerManager może zostać skonfigurowany nastepująco:
W tym przykładzie każda warstwa, którą chcemy usunąć ma swoją własną akcję Usuń i żadnych dodatkowych warunków. Ostatnia reguła zawiera maskę nazwy * zamiast prawdziwej nazwy warstwy oraz akcję Spłaszcz zamiast Usuń. Warstwy generowane przez BoxImposer pasują do pierwszych czterech reguł oraz zgodnie z obraną akcją są usuwane z dokumentu. Wszystkie inne warstwy, włączając znaczniki impozycji, włączają się do głównej zawartości strony.
Kolejność reguł ma liście ma znaczenie. Dla każdej warstwy w dokumencie moduł pobiera reguły kolejno i używa pierwszej pasującej. Warto zaznaczyć, że nazwy warstw mogą być wyrażone maską i każda z reguł może mieć dodatkowy warunek.
Ostatnią sprawą jest kwestia kolorów spotowych. Jeśli używamy ich do rysowania znaczników, ramek w dokumencie, nawet po usunięciu obiektów zawierających te kolory, one dalej istnieją. Decyzja czy użyć kolorów spotowych czy nie zależy od specyfiki produkcji. Jeśli zmienimy konfigurację modułu BoxImposer do rysowania znaczników kolorami procesowymi możemy ominąć mapowanie kolorów. W innym przypadku nasz workflow powinien zawierać ColorMapper, który radzi sobie z niechcianymi kolorami spotowymi.
W powyższym przykładzie używamy różnych warstw i różnych kolorów spotowych dla zaznaczenia każdego obiektu. Jak wspomniano wcześniej, używanie kolorów spotowych jest opcjonalne. Możemy np. korzystać z kolorów CMYK i uniknąć mapowania kolorów w trzeciej kolejce workflow. Opcją jest też użycie jednego specjalnego znacznika zamiast czterech.
Jedyne co musisz zrobić to dodać do listy nazwy kolorów specjalnych wygenerowanych przez BoxImposer i zaznaczyć je wszystkie jako None. W tej konkretnej sytuacji komponenty CMYK mogą być zignorowane.